Nieuwsflits: Fun4U op Korenfestival Weesp

Van shoarmatent naar de kerk een hele stap

Plaats van handeling: een shoarmatent in hartje Weesp. Tijdstip: zo rond kwart over vijf, ’s middags. Aanwezigen: achter de balie twee moeizaam Nederlands sprekende allochtonen en aan de andere kant van de bar een man die de krant leest. Twee (mannelijke) Funners stappen binnen ter inwendige versterking van de mens.

Geestdriftig worden ze niet begroet door de twee culinaire uitbaters. Dat verandert ook niet als beide roodgejasten een bestelling plaatsen: hapje en drankje. Het wordt  pas leuk - en naar kort daarna blijkt ook veelbetekenend - als een derde bezoeker zich aan de ‘tap’ nestelt. Hij mengt zich direct in de funny conversatie. En vraagt iets over zingen en optreden.

Als de Funners melden dat ze nog aan de bak moeten, zegt hij met spijt in de stem: “Dat is er helaas voor mij hier niet bij”. Waarop hij vervolgt op de opgetrokken wenkbrauwen bij zijn gesprekspartners: “Ik ben ook lid van een koor. Bij een kerk. Ik zou ook wel bij een populaire club willen zitten. Maar helaas, daar willen ze geen kerels met grijs haar hebben.” Hij kijkt er wat somber bij en bestelt een biertje en een broodje.

Zie daar in centrum Weesp een wel erg rake typering van het karakter van Fun4U. Daar is, zoals intern bekend, iedereen welkom. Met grijs haar of zelfs zónder. Nu kun je ook grauwe lokken (laten) afscheren, leeftijd blijft toch niet te verbloemen. En dat je met of zonder hoofdbegroeiing vocaal best goed uit de voeten kunt en er dan leeftijdsdiscriminatie plaatsvindt bij zelfs toelating tot een koor stemt dan niet vrolijk. 

In de hartverwarmende wetenschap dat het gelukkig bij Fun4U anders gaat tijgen beide genoemde leden na het verorberen van het fastfood met een ondanks de grijstinten rond de slapen rappe tred richting kerk. Daar worden ze verwacht voor wat wordt genoemd het eerste blok van het korenfeestje. Maar niet eerder dan dat ook zij zich hebben gehuld in het mooi met de hoofdtooi contrasterende groen van de te dragen cape.

Maar even terug naar de aanloop van de opening van het vocale festijn. Ongeveer twee uur eerder hebben de Funners die zich voor de busreis hadden aangemeld zich verzameld bij winkelcentrum Leidsenhage. Daar staat een luxe touringcar klaar om het goedgeluimde gezelschap naar Weesp te vervoeren. Niet naast het hotel zoals vooraf is gemeld, maar op een uithoek van de enorme parkeerplaats. Want het is druk. Heel druk. En nauwelijks plek voor een auto, laat staan een bus. Chauffeur Cor heeft daarom de luwte opgezocht, een plaatsje dat overigens van ver goed is  te zien. Vandaar dat alle binnendruppelende Funners die locatie betrekkelijk probleemloos kunnen vinden en gaandeweg een stoeltje bemachtigen.

Dankzij een handige lijst met namen is goed vast te stellen wie er is en wie (nog) niet. Tegen vertrektijd is iedereen er, op een overigens niet grijs gekuifde mannelijke Funner (Kees-Jan Klein) na, die wel op papier prijkt, niet bij het hotel staat te wachten zoals een snelle inspectie te voet van Riki Gouweloos leert, maar zoals wat later blijkt met eigen vervoer naar de Vechtstreek is afgereisd.  Die misinformatie heeft kennelijk chauffeur Cor ook enigszins in verwarring gebracht. Want een klein uurtje later mist hij de afslag Weesp, moet een rondje snelweg maken en arriveert vertraagd doch keurig op tijd.

Hier is het inmiddels al behoorlijk duister geworden. Maar de kerstverlichting biedt soelaas, hoewel de charme van Weesp helaas niet op volle waarde kan worden geschat. De mooi opgetuigde en verlichte schepen ter plekke ten spijt. Uit de plaatselijk aangebrachte geluidsboxen weerklinkt de stemmingverhogende Christmassound. Heel anders dan tijdens het busreisje vanaf Leidschendam te horen is geweest. Daarbij is namelijk sprake van een heuse generale repetitie dankzij de meegenomen cd’s en de vocale inbreng van de aanwezige Funners. Handig en verstandig, waarbij een enkeling het betreurt niet even de gemarkeerde teksten bij de hand te hebben. Maar een kniesoor die daarom maalt. Het gaat tenslotte ook om de teambuilding.

Die blijkt tijdens de twee setjes die Fun4U ten gehore mag brengen enigszins verschillend te werken. Bij de opening van het vocaal-muzikale festijn wordt wat stijver geacteerd dan bij het tweede blok. Heeft misschien ook te maken met de wat kleinere schare luisteraars dan na de ‘pauze’. Dan is de kerk bezet zoals ze dat in het Vaticaan graag zien en dat inspireert ook de Funners kennelijk. De gezichten staan er een stuk vrolijker bij, misschien ook door de beleving dat het optreden (veel) beter verloopt dan de laatste repetities. Zelfs zodanig dat met name de solisten vocaal vrijwel vlekkeloos over het voetlicht komen. En Nadine Martens en het duo Hannie Jekkers / Mary Kronenburg mogen terecht de gestoken loftrompet op zich laten inwerken. “Dit was, denk ik, wel de beste uitvoering van ‘I still’ die ik ooit heb gedaan”, zegt een montere Nadine. “Mede dankzij de uitstekende techniek die we hier hebben. Hoewel ik niet te hoog van de toren wil blazen. Ze moeten me niet verwaand gaan vinden.”

Na de eigenlijk veel te gauw voorbij gegane twee optredens verspreiden de Funners zich door Weespse dreven. En vertrekt Carmen weer spoorslags naar haar Carrillon, waar ze zich tussen de muzikale bedrijven door nog druk heeft beziggehouden met het bakken van uitsmijters en hamburgers waar ook een dik elftal Funners zich aan tegoed heeft gedaan.

Dat onze songcoach zo moeiteloos omschakelt van de culinaire naar de vocale activiteiten dwingt in elk geval (ook) bij de bovengenoemde twee grijsharige Funners uit de shoarmatoko bewondering af. En hebben zij bij de optredens in de kerk niet die grauwgelokte andere bezoeker gezien, de man die zo graag niet alleen in de kerk zou willen zingen maar ook tijdens bijvoorbeeld  Lichtjesavond? Maar Leidschendam vindt hij, heeft-ie eerder gezegd, wel wat ver voor een wekelijkse repetitie. Carmen en Jos gelukkig niet. En daar mogen de Funners blij om zijn.

Log-in menu